Για όσους γεννήθηκαν πρίν από το 1985

Ειλικρινά δεν ξέρω πως καταφέραμε να επιβιώσουμε. Είμαστε μια γενιά σε αναμονή, περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας.. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό για να βουτήξουμε, έπρεπε να κοιμηθούμε δύο ώρες το μεσημέρι για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινονήσουμε..Ακόμα και οι πόνοι με αναμονή περνούσαν... Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψω ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια διάρκειας δώδεκα με δεκαπέντε ωρών, πέντε άτομα σε ένα κουβά με τέσσερις ρόδες και δεν υποφέραμε από το σύνδρομο τουριστικής θέσης. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα μας χωρίς προστατευτικά και κράνη και κάναμε διαγωνισμούς σε ορθοπεταλιές μετρώντας φανάρια. Κάναμε "ώτο-στοπ", καβαλούσαμε μηχανάκια χωρίς κράνος και τα οδηγούσαμε χωρίς διπλώματα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες άπο μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Οι περισσότεροι απο μας έχουν χτυπήσει ή έχουν κοπεί σε κάποια γωνία και ποτέ κανείς μας δεν έπαθε τέτανο.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας σπιτάκια σε δέντρα που στο τέλος καταλήγαν να πέφτουν μαζί με εμάς πάνω. Παίζαμε μακριά γαιδούρα και κανείς μας δεν είχε πάθει κοίλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη μέρα καί δεν γυρνούσαμε σπίτι μέχρι να ανάψουν τα φώτα στους δρόμους και ποτέ δεν πάθαμε ηλίαση. Δέν μπορούσε να μας βρεί κανείς γιατί δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα δόντια μας, τα κόκκαλα μας και δεν υπήρχε κάποιος νόμος να τιμωρήσει τους υπεύθηνους. Ανοίγαμε κεφάλια στον πετροπόλεμο και δεν έτρεχε και τίποτα, μετά από πέντε λεπτά γελούσαμε πίνοντας sprite. Ήταν κάτι το σύνηθες για εμάς καί όλα γιατρεύονταν με λίγο οινόπνευμα και πάγο, άντε στη χείριστη των περιπτώσεων καί λίγα ράμματα. Δέν μπορούσες να κατηγορήσεις κανέναν παρά μόνο τον εαυτό σου γιατί δέχτηκες να συμμετέχεις. Είχαμε καυγάδες, και έπειτα είχαμε τις πλάκες που κάναμε ο ένας στον άλλον και τα ξεπερνούσαμε

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε όλη μέρα αναψυκτικά και κανείς δεν ήταν παχύσαρκος. Άντε να υπήρχε και ένας πιο χοντρός στην παρέα. Όλοι πίναμε απο το ίδιο μπουκάλι, το ίδιο παγουρι , το ίδιο κουτάκι και ποτέ δεν έπαθε κανείς μας τίποτα. Και όταν κολλούσαμε ψείρες στο σχολείο, οι μανάδες μας τις πλένανε με ζεστό ξύδι.

Δέν είχαμε Playstation, Nintendo 64, Xbox, nova, filmnet, εκατόν πενήντα τηλεοπτικά κανάλια, dvd , surround ήχους , υπολογιστές και internet. Είχαμε φίλους, κανονίζαμε να βγούμε όλοι μαζί και βγέναμε, πολλές φορές χωρίς καν να κανονίσουμε, βγέναμε μία βόλτα στους δρόμους της γειτονιάς και βρίσκαμε τους πάντες. Παίζαμε κυνηγητό, κρυφτό, μπίλιες ... εξελιγμένα πράγματα. Περνούσαμε όλη την ημέρα έξω στο δρόμο τρέχοντας και πέζοντας, κάναμε αυτοσχέδια παιχνίδια από ξύλα και φενιζόλ. Σκάσαμε άπειρες μπάλες ποδοσφαίρου και χάσαμε άλλες τόσες. Πίναμε νερό από τη βρύση και πολλοί ακουμπούσαν και τα χείλη τους..Μαντέψτε, είναι ακόμα ζωντανοί. Το εμφιαλωμένο νερό άλλωστε ήταν ακριβό για εμάς. Κάναμε μαλακίες με τα αεροβόλα μας παρόλο που είμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχε ενήλικος για επίβλεψη. Σφηνώναμε βελόνες στις μύτες που φυσούσαμε απο τα φυσοκάλαμα και γελούσαμε αν μας καρφωνόταν πουθενά η βελόνα. Οh my God..

Πηγαίναμε περπατώντας, με τα ποδήλατα και τα πατίνια μέχρι τα σπίτια των φίλων μας και τους φονάζαμε από την πόρτα ή το παράθυρο. Φανταστείτε το ε..Χωρίς να ζητήσουμε άδεια άπο τους γονείς μας, ολομόναχοι στον σκλήρο και επικύνδηνο τούτο κόσμο. Χώρις κανέναν να μας προσέχει.. Πώς σκατά τα καταφέραμε ; Στα σχολεία, δεν ήταν όλοι καλοί μαθητές και έπρεπε κάποιοι να μείνουν στην ίδια τάξη και να την ξανακάνουν..δεν τρέχει και τίποτα. Τουλάχιστον εμείς δεν είχαμε "ειδικά" τέστ για να περνάν όλοι.

Οι διακοπές μας διαρκούσαν όσο το καλοκαίρι, τρείς μήνες όλη μέρα στην παραλία χωρίς αντηλιακά με εξήντα δείκτη προστασίας και χωρίς μαθήματα καταδύσεων και ιστιοπλοοίας. Σκάβαμε με γυμνά χέρια την άμμο για να βρούμε σκουλίκια τα οποία θα τα χρησιμοποιούσαμε σαν δολόματα για να ψαρέψουμε με μία πετονιά και ένα αγκίστρι. Δεν είχαμε dressing codes, ούτε και μοιάζαμε όλοι μεταξύ μας. Φορούσαμε σορτς η φόρμες για να βγούμε στη γειτονιά, καί ένα σκισμένο τζιν για να πάμε για καφέ. Παρεπιπτώντος το τζιν δε το είχαμε αγοράσει σκισμένο και πιο ακριβό, το είχαμε κάνει μόνοι μας απο τις τόσες βούτες που είχαμε φάει.. Και ακόμα ζωντανοί είμαστε. Κάναμε καμάκι κυνηγόντας τα κορίτσια για να τους βάλουμε χέρι αντί να καθόμαστε στα chat room και να γράφουμε " xD :) :D :* :> :(( :`( "

Από όλες μας τις αποτυχίες, επιτυχίες και κυρίως την ελευθερία μας, μάθαμε να είμαστε υπεύθηνοι και ώριμοι. Δεν είναι παράξενο που τα σημερινά παιδιά λόγο τις παράλογης υπερπροστασίας είναι κακομαθημένα, χαζοχαρούμενα και πέρνουν άδεια ακόμα και για κατούρημα.

'Ισως με αυτό το κείμενο να καταλάβετε και εσείς το νέο κύμα της εφηβικής μόδας, τους emo. Και εγώ άμα είχα μεγαλώσει όπως αυτά τα παιδιά, όχι μόνο καταθληπτικός και emo θα είμουν, θα αυτοκτονούσα κιόλας.

Αν είσαι και εσύ λοιπόν ένας απο τους παλιούς..ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ , είχες τη τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί