ΕΛΛΑΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΣΟΥ!

Η τοποθέτηση της ανάρτησης αυτής, θα περιλαμβάνει ένα ξεχωριστό κομμάτι του blog, το αθλητικό. Και όταν λέω αθλητικό, μη πάει το μυαλό σας στους πρόσφατους Ολυμπιακούς αγώνες του Πεκίνου - δε λέω καλοί ήταν, πολύ εντυπωσιακή έναρξη, πολύ ντόπα όμως ρε παιδί μου... - αλλά στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Αν θυμάστε καλά περίπου τέτοια εποχή ή μάλλον λίγο πιο μέσα στο Φθινόπωρο είχαμε την εθνική επιτυχία. Όλες οι ομάδες είχανε ξεπεράσει τα εμπόδια τους και είχαν προκριθεί στην επόμενη φάση, είτε ήταν στο UEFΑκι είτε ήταν στο Champions League (αν δεν κάνω λάθος μόνο ο γαύρος δεν είχε νικήσει εκείνη την αγωνιστική ημέρα). Έλα όμως που τα έφερε η πουτάνα η τυχή έτσι ώστε ένα χρόνο μετά να ΑΠΟΤΥΧΟΥΝ όλοι τους. Και όταν λέω όλοι εννοώ εκείνους που κοροϊδευαν τον βάζελο ότι χαραμάει τα λεφτά δεξιά και αριστερά σε ανούσιες μεταγραφές... Ας τους πιάσουμε έναν έναν λοιπόν, ξεκινώντας από αυτόν που τερμάτισε πιο ψηλά πέρσι... Και ιδού ο Ολυμπιακός! Ο επί 11 χρόνια (στα 12) ισόβιος πρωταθλητής Ελλάδος! Η ομάδα του Θείου (Κόκκαλη) ή αλλιώς το "δημόσιο" του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η ομάδα που ότι και να γίνει νικάει, είτε είναι σε καλή μέρα είτε σε κακή.. ελέω διαιτησίας πάντα... και αν δεν μπορεί και η διαιτησία μην ανησυχείτε υπάρχει και η ΕΠΟ.. θα τους δώσει το παιχνίδι στα χαρτιά. Και μην έρθει κανάς γαύρος και μου πεί , ποια διαιτησία αφού έχουμε καλύτερη ομάδα από όλους και υπόθεση Βάλνερ και και και... Αν έχετε καλύτερη ομάδα κύριοι γιατί πάντα όταν δυσκολεύεστε ο Τζόλε προσθέτει ενα γκολάκι στην συλλογή του με πέναλντυ; Γιατί στην τελική δεν αποκλείσατε την κατά πολύ μικρότερη απο εσάς Ανορθωσούλα, που άνετα συγκρίνεται με ΠΑΟΚ, ΑΡΗ, ΛΑΡΙΣΑ, ΑΣΤ. ΤΡΙΠΟΛΗΣ; Που παίζει με τον Μπεκιάι , τον Σκοπελίτη και τον Δέλλα και δεν ξέρω γω ποιον άλλο, που αγωνιζόταν στις ομαδούλες της Ελλάδος; Και όσο αναφορά την υπόθεση Βάλνερ, όπως είχε πει και ο Θείος το 2005 αν δεν κάνω λάθος, τα πρωταθλήματα και τα ματς κερδίζονται μέσα στο γήπεδο, τώρα γιατί άλλαξε τακτική και το πήρε στα χαρτιά το "καθαρό" αυτό πρωτάθλημα μας; Αφού εσείς οι ίδιοι λέτε ότι είναι παντελονάτος και έχει αρχίδια, γιατί λέτε και ξελέτε (και εσείς μαζί με αυτόν γιατί είστε πρόβατα-μέλη του γαύρου). Δεν πειράζει όμως, η βρωμιά κάποτε αποκαλύπτεται και ΝΑ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΗΚΕ! Η καλύτερη ομάδα της Ελλάδος, καλύτερη γιατί επί μια 10ετία έβγαινε απ'ευθείας στους ομίλους του Champions League και τα τσέπωνε.. με αποτέλεσμα εκτός απο ανώτερες μεταγραφές να κάνει πλουσιότερους και τους διαιτητές, ξαφνικά αποκλείστηκε όταν έπρεπε να παίξει 1 ΦΟΡΑ προκριματικά, και μάλιστα από μια πολύ μικρότερη ομάδα. Αυτό σας προβληματίζει καθόλου; Ένας γαύρος μου είπε, εντάξει ρε φιλαράκο δεν γίνεται να νικάμε συνέχεια. Α, εντάξει ε; στην Ευρώπη που είναι 50-50 η διαιτησία και δεν περνάν οι μαγκές σας δεν γίνεται να νικάτε συνέχεια αλλά στην Ελλαδίτσα που είναι το κατεστημένο σας, όχι μόνο το δικό σας αλλά της Αθήνας, να νικάτε συνέχεια; Ε ΟΧΙ ΡΕ ΦΙΛΕ ΤΡΑΒΑ ΓΑΜΗΣΟΥ. Και μεις ψυχή έχουμε και εμείς θέλουμε να δούμε λίγο χαρά απο την μπάλα, αφήστε μας επιτέλους να κάνουμε κάτι καλό, μην μας σφάζετε συνέχεια. Σειρά έχει η Α.Ε.Κ. . Η ομάδα που δεν είναι επωφελημένη απλά μπήκε στο άρθρο 44, και από εκεί που χρωστούσε 150 εκ. δρχ. σήμερα δεν χρωστάει τίποτα. Η ομάδα που δεν λέω είναι ταλαιπωρημένη, σε καμιά περίπτωση δεν είναι στην ίδια κατηγορία με τους Αιωνίους, αλλά δεν πάυει να είναι μια ομάδα του κέντρου, μια ομάδα που επειδή είναι στην Αθήνα πρέπει να επωφελείται και να είναι ψηλά. Όταν ανέλαβε ο κ. Νικολαϊδης είχε πει ότι σε μια 5ετία θα έφερνε την εξυγίανση στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ότι θα έκανε την ομάδα αρεστή στον κόσμο. Πως ρε Ντέμη; Όταν 1 βδομάδα πριν την έναρξη του πρωταθλήματος σου φεύγει ο παιχτής πάνω στον οποίο χτίστηκε η ομάδα; Πως να πείσεις τον κόσμο έτσι ρε; και πόσο μάλλον πως να εξυγιάνεις το ελληνικό ποδόσφαιρο... γιατί την Α.Ε.Κ την εξυγίαναν άλλοι όχι εσύ, εσύ απλά διαχειρίστηκες. Δεν πειράζει και εδώ υπήρχε η θεία κρίση. Ήρθε ο άλλος ο κύπριος και τους έβαλε στην θέση τους. Άντε γεια και εσύ χανουμάκι που δεν είσαι σκορποχώρι... Φτάσαμε λοιπόν και στον ΑΡΗ. Την ομάδα που δεν έχει μέσα ούτε εναν Έλληνα, την ομάδα που τα τελευταία χρόνια πάει για πρωτάθλημα και στο τέλος παίρνει τον μπούλο, ούτε το κύπελλο δεν μπορεί να πάρει.. 38 χρόνια έχει! Επειδή τυχαίνει και ακούω καθημερινά αθλητικό ραδιόφωνο.. από πέρσι ακούω τους οπαδούς του που πέρνουν και λένε πάμε για πρωτάθλημα, έχουμε ομαδάρα, μπορούμε να μπούμε σφήνα στους 3 μεγάλους. Που πάτε ρε; ΠΟΥ; Αποκλειστήκατε από την Σλάβεν και θέλετε και πρωτάθλημα; Α, ρε κορόιδα... Ποιος θα πάρει την ομάδα στην πλάτη του στα ντέρμπυ ρε; Κάποιος Ισπανός; κάποιος Ουρουγουανός; κάποιος Βραζιλιάνος; Μ'άρεσε όμως έτσι πως ήρθαν τα πράγματα γιατί ήσασταν οι περισσότεροι που βγένατε και τραγουδούσατε για τον αποκλεισμό του Ολυμπιακού. Μην προτρέχετε κορόιδα, καθίστε να δείτε και την ομάδα σας, και πάνω απ΄όλα σταματήστε επιτέλους να είστε τα πρόβατα ενός Άθεου που υποτιμάει τους πάντες και τα πάντα. Τέσπα πολλά έγραψα. Βαρέθηκα. Ακολουθεί ένα videaκι αφιερωμένο σε γαύρο και χανούμι... Αφού εμείς μυρίζουμε τα αρχίδια σας τόσα χρόνια όπως λέτε, ΜΥΡΙΣΤΕ ΤΩΡΑ ΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΕΖΕΒΕΓΚΗ ΚΑΙ ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ! Υσ. Στην ομάδα της οδού παπαναστασίου δεν θα αφιερώσω κάτι γιατί έχω μάθει να κοιτάω ψηλά, δεν ασχολούμε με τους μίζερους και τους πρωταθλητές της προπαγάνδας... α ρε αφεντικά της φάπας...

Οι Έλληνες Φίλοι.

Οι φίλοι : Δεν ζητούν ποτέ φαγητό Οι Έλληνες φίλοι : Είναι η αιτία που δεν έχεις φαγητό! Οι φίλο ι: Θα σου πούνε ‘’γεια’’ Οι Έλληνες φίλοι : Θα σου δώσουν μια μεγάλη αγκαλιά και ένα δυνατό φιλί Οι φίλοι: Αποκαλούν τους γονείς σου ‘’Κύριε’’ και ‘’Κυρία’’ Οι Έλληνες φίλοι : Αποκαλούν τους γονείς σου ‘’Θείε’’ και ‘’Θεία’’ Οι φίλοι : Δεν σ’ έχουν δει ποτέ να κλαίς Οι Έλληνες φίλοι: Κλαίνε μαζί σου Οι φίλοι: Τρώνε στο τραπέζι σου και φεύγουν Οι Έλληνες φίλοι: Ξοδεύουν ώρες τρώγοντας, μιλώντας, γελώντας και απλά κάνοντας παρέα Οι φίλοι: Δανείζονται δικά σου πράγματα για λίγες μέρες και σου τα επιστρέφουν. Οι Έλληνες φίλοι: Κρατούν τα δανεικά πράγματα μέχρι να ξεχάσεις ότι είναι δικά σου. Οι φίλοι: Γνωρίζουν αρκετά πράγματα για σένα Οι Έλληνες φίλοι: Μπορούν να γράψουν βιβλίο για σένα με πολλές λεπτομέρειες. Οι φίλοι: Σε παρατάνε αν αυτό κάνει και ο πολύς κόσμος. Οι Έλληνες φίλοι: Έχουν χεσμένο τον κόσμο και είναι μαζί σου. Οι φίλοι: Χτυπούν την πόρτα σου ή παίρνουν τηλέφωνο όταν θέλουν να σ’ επισκεφτούν. Οι Έλληνες φίλοι: Μπαίνουν μέσα και φωνάζουν, "Ήρθα!" Οι φίλοι: Είναι για λίγο... Οι Έλληνες φίλοι: Είναι για μια ζωή. Όχι οτι είμαι 100% σύμφωνος με το παραπάνω αλλα σε σχέση με τους "φίλους" , ναι, οι Έλληνες φίλοι έχουν πολλα απο αυτα τα στοιχεία.

Για όσους γεννήθηκαν πρίν από το 1985

Ειλικρινά δεν ξέρω πως καταφέραμε να επιβιώσουμε. Είμαστε μια γενιά σε αναμονή, περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας.. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό για να βουτήξουμε, έπρεπε να κοιμηθούμε δύο ώρες το μεσημέρι για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινονήσουμε..Ακόμα και οι πόνοι με αναμονή περνούσαν... Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψω ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια διάρκειας δώδεκα με δεκαπέντε ωρών, πέντε άτομα σε ένα κουβά με τέσσερις ρόδες και δεν υποφέραμε από το σύνδρομο τουριστικής θέσης. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα μας χωρίς προστατευτικά και κράνη και κάναμε διαγωνισμούς σε ορθοπεταλιές μετρώντας φανάρια. Κάναμε "ώτο-στοπ", καβαλούσαμε μηχανάκια χωρίς κράνος και τα οδηγούσαμε χωρίς διπλώματα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες άπο μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Οι περισσότεροι απο μας έχουν χτυπήσει ή έχουν κοπεί σε κάποια γωνία και ποτέ κανείς μας δεν έπαθε τέτανο.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας σπιτάκια σε δέντρα που στο τέλος καταλήγαν να πέφτουν μαζί με εμάς πάνω. Παίζαμε μακριά γαιδούρα και κανείς μας δεν είχε πάθει κοίλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη μέρα καί δεν γυρνούσαμε σπίτι μέχρι να ανάψουν τα φώτα στους δρόμους και ποτέ δεν πάθαμε ηλίαση. Δέν μπορούσε να μας βρεί κανείς γιατί δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα δόντια μας, τα κόκκαλα μας και δεν υπήρχε κάποιος νόμος να τιμωρήσει τους υπεύθηνους. Ανοίγαμε κεφάλια στον πετροπόλεμο και δεν έτρεχε και τίποτα, μετά από πέντε λεπτά γελούσαμε πίνοντας sprite. Ήταν κάτι το σύνηθες για εμάς καί όλα γιατρεύονταν με λίγο οινόπνευμα και πάγο, άντε στη χείριστη των περιπτώσεων καί λίγα ράμματα. Δέν μπορούσες να κατηγορήσεις κανέναν παρά μόνο τον εαυτό σου γιατί δέχτηκες να συμμετέχεις. Είχαμε καυγάδες, και έπειτα είχαμε τις πλάκες που κάναμε ο ένας στον άλλον και τα ξεπερνούσαμε

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε όλη μέρα αναψυκτικά και κανείς δεν ήταν παχύσαρκος. Άντε να υπήρχε και ένας πιο χοντρός στην παρέα. Όλοι πίναμε απο το ίδιο μπουκάλι, το ίδιο παγουρι , το ίδιο κουτάκι και ποτέ δεν έπαθε κανείς μας τίποτα. Και όταν κολλούσαμε ψείρες στο σχολείο, οι μανάδες μας τις πλένανε με ζεστό ξύδι.

Δέν είχαμε Playstation, Nintendo 64, Xbox, nova, filmnet, εκατόν πενήντα τηλεοπτικά κανάλια, dvd , surround ήχους , υπολογιστές και internet. Είχαμε φίλους, κανονίζαμε να βγούμε όλοι μαζί και βγέναμε, πολλές φορές χωρίς καν να κανονίσουμε, βγέναμε μία βόλτα στους δρόμους της γειτονιάς και βρίσκαμε τους πάντες. Παίζαμε κυνηγητό, κρυφτό, μπίλιες ... εξελιγμένα πράγματα. Περνούσαμε όλη την ημέρα έξω στο δρόμο τρέχοντας και πέζοντας, κάναμε αυτοσχέδια παιχνίδια από ξύλα και φενιζόλ. Σκάσαμε άπειρες μπάλες ποδοσφαίρου και χάσαμε άλλες τόσες. Πίναμε νερό από τη βρύση και πολλοί ακουμπούσαν και τα χείλη τους..Μαντέψτε, είναι ακόμα ζωντανοί. Το εμφιαλωμένο νερό άλλωστε ήταν ακριβό για εμάς. Κάναμε μαλακίες με τα αεροβόλα μας παρόλο που είμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχε ενήλικος για επίβλεψη. Σφηνώναμε βελόνες στις μύτες που φυσούσαμε απο τα φυσοκάλαμα και γελούσαμε αν μας καρφωνόταν πουθενά η βελόνα. Οh my God..

Πηγαίναμε περπατώντας, με τα ποδήλατα και τα πατίνια μέχρι τα σπίτια των φίλων μας και τους φονάζαμε από την πόρτα ή το παράθυρο. Φανταστείτε το ε..Χωρίς να ζητήσουμε άδεια άπο τους γονείς μας, ολομόναχοι στον σκλήρο και επικύνδηνο τούτο κόσμο. Χώρις κανέναν να μας προσέχει.. Πώς σκατά τα καταφέραμε ; Στα σχολεία, δεν ήταν όλοι καλοί μαθητές και έπρεπε κάποιοι να μείνουν στην ίδια τάξη και να την ξανακάνουν..δεν τρέχει και τίποτα. Τουλάχιστον εμείς δεν είχαμε "ειδικά" τέστ για να περνάν όλοι.

Οι διακοπές μας διαρκούσαν όσο το καλοκαίρι, τρείς μήνες όλη μέρα στην παραλία χωρίς αντηλιακά με εξήντα δείκτη προστασίας και χωρίς μαθήματα καταδύσεων και ιστιοπλοοίας. Σκάβαμε με γυμνά χέρια την άμμο για να βρούμε σκουλίκια τα οποία θα τα χρησιμοποιούσαμε σαν δολόματα για να ψαρέψουμε με μία πετονιά και ένα αγκίστρι. Δεν είχαμε dressing codes, ούτε και μοιάζαμε όλοι μεταξύ μας. Φορούσαμε σορτς η φόρμες για να βγούμε στη γειτονιά, καί ένα σκισμένο τζιν για να πάμε για καφέ. Παρεπιπτώντος το τζιν δε το είχαμε αγοράσει σκισμένο και πιο ακριβό, το είχαμε κάνει μόνοι μας απο τις τόσες βούτες που είχαμε φάει.. Και ακόμα ζωντανοί είμαστε. Κάναμε καμάκι κυνηγόντας τα κορίτσια για να τους βάλουμε χέρι αντί να καθόμαστε στα chat room και να γράφουμε " xD :) :D :* :> :(( :`( "

Από όλες μας τις αποτυχίες, επιτυχίες και κυρίως την ελευθερία μας, μάθαμε να είμαστε υπεύθηνοι και ώριμοι. Δεν είναι παράξενο που τα σημερινά παιδιά λόγο τις παράλογης υπερπροστασίας είναι κακομαθημένα, χαζοχαρούμενα και πέρνουν άδεια ακόμα και για κατούρημα.

'Ισως με αυτό το κείμενο να καταλάβετε και εσείς το νέο κύμα της εφηβικής μόδας, τους emo. Και εγώ άμα είχα μεγαλώσει όπως αυτά τα παιδιά, όχι μόνο καταθληπτικός και emo θα είμουν, θα αυτοκτονούσα κιόλας.

Αν είσαι και εσύ λοιπόν ένας απο τους παλιούς..ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ , είχες τη τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί

Παλιό αλλα σταθερή αξία.....

Πόσες φορές έχεις βρεθεί αντιμέτωπος με κάποιον που είναι ανυπόφορα εκνευριστικός; Δεν εννοώ γενικά πράγματα, πχ ο τάδε μαλάκας που κορνάρει ασταμάτητα. Χαίρω πολύ. Αυτός είναι ελαφρύς και γενικός! Μιλάω για κάποιον που σε εκνευρίζει σε τόσο συγκεκριμένο επίπεδο, που χρειάζεται να σταματήσεις ο,τι κάνεις, για να διοχετεύσεις όλη σου την ενέργεια να τον μισήσεις εκείνη την ώρα! Η παρακάτω λίστα έχει διάφορα παραδείγματα. Μπορεί σε ένα-δύο να βρείτε τον εαύτο σας. Μην προσβληθείτε! Είμαι κι εγώ μέσα! Ας ευχηθούμε λοιπόν σκατά στους παρακάτω:

• Σε όσους είναι άνω των 25 και διαβάζουν Χάρι Πότερ. Θα το πω μια φορά: ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ! Την άλλη φορά που θα διαβάσεις Χάρι Πότερ, φόρα κι αυτό το καπελάκι που ‘χει μια προπέλα πάνω. Στα 25 σου δε διαβάζεις Χάρι Πότερ. Στα 25 σου κάθεσαι στο τρένο και αναρωτιέσαι τι σκατά απέγινε η ζωή σου μαζί με μας τους υπόλοιπους.

• Στους πιτσιρικάδες με κοντό μαλλί και κοτσιδάκι πίσω στο σβέρκο. Απλά: για τα σκουπίδια! Εκτός κι αν είσαι Ιταλός ποδοσφαιριστής ή μαθητευόμενος Ιππότης Τζεντάι. Τότε ΟΚ.

• Σε όσους δεν έχουν λεφτά να κωλοφτιάξουν αμάξι αλλά παρόλα αυτά προσπαθούν. Είναι που είναι αυτή η ασχολία για τον πούτσο. Τουλάχιστον κάντο σε αμάξι που να αξίζει την αναβάθμιση. Αν σ’ αφήναμε, εσύ θα ‘βαζες ζάντες και στην τοστιέρα σου! Ή κάνεις κάτι ολοκληρωμένα ή δεν το κάνεις καθόλου. Και όχι, το Σταρλετάκι των 900 κυβικών της μαμάς με τα μπλε φωτάκια στα μπεκ των υαλοκαθαριστήρων ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΩΛΟΦΤΙΑΓΜΕΝΟ!

• Σε όσους δεν ξεκολλάνε το διάφανο αυτοκολλητάκι απ’ την οθόνη καινούργιου κινητού. Αν ο κατασκευαστής δεν ήθελε να το βγάλεις, το αυτοκόλλητο δε θα είχε αυτή την ακρούλα που ξέχει λίγο! Στην ίδια κατηγορία ανήκουν αυτοί που δεν βγάζουν τελείως το χρυσόχαρτο απ’ το βούτυρο. Δεν είναι δεύτερο προστατευτικό καπάκι! Είναι μια αηδία που όσο την κρατάς, τόσο πασαλείφεται με βούτυρο και μου κόβει την όρεξη!

• Στους χορτοφάγους. Δε μιλάω για τα 5-10 άτομα που τους λείπει το τάδε ένζυμο. Μιλάω για τους κλασικούς «μπλιαξ πως το τρώτε αυτό αφού κάποτε ήταν ζωντανό κι εγώ είμαι ευαίσθητος και τρώω μόνο κορμούς δέντρων». Λύστε μου 3 απορίες: 1) Γιατί το 95% των χορτοφάγων είναι γυναίκες; 2) Που ήταν όλοι οι χορτοφάγοι στην Κατοχή; και 3) Δίπλα απ’ τους κοπτήρες έχουμε κάτι μυτερά δοντάκια, τους κυνόδοντες. Γιατί άραγε;

• Στους περιπτεράδες που σου σπρώχνουν το χέρι με τα ρέστα προς τα κάτω. Έχω δάχτυλα. Και ξέρω πώς να τα κλείνω. Δε θα μου πέσει τίποτα! ΟΚ;!;!;

• Σε όσους είδαν το Βασικό Ένστικτο επειδή ακούσαν ότι φαίνεται το μουνί της Σάρον Στόουν. Είδες μιάμιση ώρα παπαρο-ταινία με υπόθεση μπετό για να δεις ένα μουνί για 1/8 του δευτερολέπτου. Ωραίος! Δεν ξέρω αν το ξέρεις, αλλά υπάρχουν κάτι ταινίες που είναι ανάποδα! 1/8 του δευτερολέπτου υπόθεση και μιάμιση ώρα μουνί! Μεγάλο μουνί, μικρό μουνί, ξυρισμένο μουνί, μουνί πάνω σε μουνί… Ψάξτο.

• Στους σουβλατζίδες που σου δίνουν το τελευταίο κομμάτι γύρο κοτόπουλο που έχει μείνει. Δεν είναι γύρος. Είναι μια πίτα με ένα ΟΛΟΚΛΗΡΟ κοτόπουλο μέσα! Και είναι και σα βραστό. Φάτο εσύ!

• Στις διαφημίσεις που δεν έχουν καμία σχέση με το προϊόν που διαφημίζουν. Τρεις λαγοί κάθονται πάνω σ’ ένα φράχτη και ένας πάει σπίτι και κόβει τις φλέβες του!… Πιες Μίλκο! Έλεοοοοοος!!!

• Στις τύπισσες που έχουν μία ή περισσότερες παύλες μέσα στο ονοματεπώνυμο τους. Μαρία-Λουίζα Αντωνίου-Μιχαλακοπούλου, σου ‘χω νέα: Τα δέκα επίθετα δε σε κάνουν φεμινίστρια. Φεμινίστρια είναι αυτή που ευνουχίζει τον άντρα της μες στο σινεμά με ένα καπάκι κόκα κόλας επειδή δεν ήθελε τη Ντόρα για δήμαρχο. Προσπάθησε περισσότερο.

• Στους τύπους με μικρά δόντια και μεγάλα ούλα. Ναι, το είπα! Μη μου το παίζετε άγιοι. Όλοι το ‘χετε σκεφτεί!

• Σε όσους έχουν hands-free και μιλάνε κρατώντας το κινητό στο ύψος του στήθους με το ένα χέρι και το μικρόφωνο του hands free κοντά στο στόμα με το άλλο χέρι. Για να καταλάβω: μέχρι χθες χρησιμοποιούσες ένα μόνο χέρι για να μιλάς στο κινητό. Οπότε παίρνεις hands free για να μη χρησιμοποιείς κανένα. Και τελικά καταλήγεις να χρησιμοποιείς και τα δύο. ΟΚ. Λογικό. Πάω μισό λεπτό να ξεράσω αίμα κι έρχομαι.

• Στις σκυλούδες που ακούνε Χατζηγιάννη και το θεωρούν ροκ ξεκάρφωμα. Α, ναι! Κι ο Κοργιαλάς είναι γκοθάς, σωστά; Δεν ξεγελάς κανέναν Γωγώ, Φωφώ, Ζωζώ. Λυπάμαι.

• Στους ναζί του καναπέ. Φίλε. Μένεις στην Ελλάδα και έχουμε 2007. Ο πληθυσμός των Εβραίων είναι… ένας: Ο Τέρενς Κουίκ. Είσαι φλώρος! Γι’ αυτό βγάλε τη σβάστικα από φόντο στο κινητό σου και βρες άλλο τρόπο να εντυπωσιάσεις τη μεταλού γκόμενα που θέλεις να ρίξεις.

• Σ’ αυτούς που το τηλεκοντρόλ το λένε «κομπιούτερ». Το κομπιούτερ είναι ή ο υπολογιστής ή το κομπιουτεράκι τσέπης ή αυτό που έχουνε στη ΝΑΣΑ και πιάνει 3 δωμάτια. Αν αλλάζεις κανάλι με ένα απ’ τα παραπάνω, πες μου κι εμένα πώς το κάνεις.

• Σε όσους τρώνε κους κους. Κοίτα. Καταλαβαίνω ότι σ’ αρέσει η λέξη κους κους. Και ξερώ ότι αν μπορούσες, θα αποκαλούσες κους κους ΟΛΑ τα φαγητά. Άκου τι γίνεται όμως. Πρώτον: ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΙΣΙΟ! Οι κόκκοι του είναι πολύ χοντροί για να τους καταπιείς και πολύ ψιλοί για να τους μασήσεις. Και δεύτερον: Δε λέγεται κους κους. Λέγεται ΠΛΗΓΟΥΡΙ! Ξενέρωσες;

• Σε όσους έχουν στο αμάξι μούφα ηχοσύστημα και παρόλα αυτά το παίζουν στη διαπασών. Τα μαμίσια ηχεία που έχεις φτιαχτήκαν για να παίζουν Μελωδία FM, όχι σαϊκεντέλικ! Από μια ένταση και πάνω ψαλιδίζουν τον ήχο, οπότε ούτε εσύ ακούς τίποτα, ούτε εμείς. Δε σπας αυτιά, σπας αρχίδια! Χαμήλωσέ το.

• Στους τύπους που λένε ότι δεν τους αρέσουν οι πατάτες τηγανιτές ή/και η σοκολάτα. Πω πω φίλε είσαι πολύ ξεχωριστός τελικά! Όχι, αλήθεια, διαφέρεις! Οπότε, αν παγιδευτούμε ποτέ οι δυο μας σε ένα ερημονήσι και μετά από 3 μήνες ασιτίας βρούμε ένα σεντούκι και το σεντούκι έχει μέσα ένα πιάτο πατάτες τηγανιτές κι ένα πιάτο σκατά, ξέρω από τώρα πώς θα τα μοιράσω. Να ‘σαι καλά!

• Σ’ αυτούς που αντί για «καρτούν» ή «παιδικά» λένε «μίκι μάους». Όποιον ξανακούσω να λέει «ο μικρός βλέπει μίκι μάους» ή «Σάββατο πρωί το Σταρ βάζει μίκι μάους» και είναι κάτω των 70, οπότε ΞΕΡΕΙ ότι βγήκαν κι άλλα καρτούν μετά το Μίκι Μάους, θα τον καρφώσω στο μήλο του Αδάμ με μπετόβεργα!

• Στους παπάρες που τους ζητάς να σε βγάλουν μια φωτογραφία και σε κοιτάνε σα να τους ζήτησες να εξουδετερώσουν βόμβα. «Ποιο πατάαααωωωωωωωωω;». Πατάς το κουμπί που δεν έχει αλλάξει ΠΟΤΕ θέση από τότε που εφευρέθηκε η φωτογραφία! ΠΑΝΩ ΔΕΞΙΑ! Άχρηστε! Να αγοράζεις κινητό με 3 κάμερες πάνω ξέρεις όμως. Μπούρτζο μαλάκα στρουγκανόβλαχε!

• Σε όσους ψάχνουν τα κανάλια ένα-ένα και χρησιμοποιούν τα κουμπιά με τα νούμερα αντί για το πάνω-κάτω. Κλασική μάνα μου: 1, 12, 2, 23, 3, 34, 4… Οπότε κάθομαι εγώ δίπλα και βλέπω: ΕΤ1, Extra 3, ET2, Τηλεφώς, Mega, Blue Sky, ΑΝΤ1, TV Magic… ΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!

• Στους κωλο-σπασίκλες που πέρασαν πρώτοι Ιατρική και λένε ότι δε διάβαζαν συνέχεια. Κλασικά, συνέντευξη στις ειδήσεις: «Διάβαζα, αλλά έβγαινα κι έξω.». Ναι, έβγαινες. Έβγαινες απ’ το δωμάτιο να δώσεις στη μάνα σου τον κουβά με τα σκατά για να στον αδειάσει.

• Στους μπαϊσέξουαλ. Στρέιτ εντάξει. Γκέι εντάξει. Αλλά μπάι όχι! Δεν είσαι αναποφάσιστος, είσαι πλεονέκτης και ποζεράς. Διάλεξε τρύπα και μείνε σ’ αυτή! Αλλιώς άντε γαμήσου. Ή άντε γάμα. Δεν ξέρω, μπερδεύτηκα.

• Στους φίλους που κάνουν «δικιά τους» περίπλοκη χειραψία. Δεν έχουμε 1992! Ο Tupac πέθανε, ο Biggie πέθανε κι εσύ είσαι λευκός! Δεν έχεις καμιά σύνδεση μ’ αυτήν την κουλτούρα. Είναι σα να βγαίνεις έξω ντυμένος πειρατής. ΑΑΑΡΡΡ!

• Στις διαφημίσεις που δε μας λένε τι διαφημίζουν. Κλασικά: μαύρο φόντο με μεγάλα άσπρα γράμματα που έρχονται προς την οθόνη αργά-αργά και λένε μια πανηλίθια ατάκα του στυλ: «Ποιος έρχεται στον Άλφα;» ή «Που θα πας βόλτα;» και από πίσω ένα τεράστιο ερωτηματικό και μετά η διαφήμιση τελειώνει! ΟΚ! Με κέρδισες! Τώρα πάω να βάλω ορό και καθετήρα, και θα κάτσω εδώ για ένα μήνα μέχρι να μάθω την απάντηση! Να ‘σαι σίγουρος, ιδιοφυία του μάρκετινγκ.

• Σ’ αυτούς που κόβουν το βούτυρο κάθετα και δεν το ξύνουν παράλληλα στην επιφάνεια. Δεν είναι παγωτό. Είναι βούτυρο! Κι εσύ είσαι σιχαμένος.

• Στους μαλάκες που βάζουν «προσωπικό» ύφος στον αυτόματο τηλεφωνητή τους. Δε φτάνει που τσαντίζομαι επειδή είχα κάτι σημαντικό να σου πω και τώρα πρέπει να αφήσω μήνυμα! Πρέπει να κάτσω να ακούσω και την «πρωτότυπη» κρυάδα που σκέφτηκες περήφανα χθες που σκουπιζόσουνα, ή το ηλίθιο φλωρο-τράγουδο που νομίζεις ότι είναι ροκιά επειδή στο είπε ο Τσαουσόπουλος, ή ακόμα χειρότερα, το δίχρονο κωλόπαιδο σου να μου λέει να «θεθέθω νηνήμιμα» γιατί είναι καθυστερημένο και γεννήθηκε χωρίς νωτιαίο μυελό. Το ξέρω ότι δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις, αλλά μη μας το τριβείς και στη μούρη!

• Στους τύπους που κάνουν μηνύσεις για ψυχική οδύνη. Ξαφνικά γεμίσαμε από «Αλέξης Κούγιας» wannabes! Δεν γουστάρεις κάτι που σου συνέβη και δεν έχεις να προσάψεις τίποτα σε κανέναν; Τσουπ! Ψυχική οδύνη! Επειδή οι γονείς σου ήταν κλασικοί Έλληνες μαλάκες και σου έκαναν όλα τα χατίρια, δε σημαίνει θα κάνουμε το ίδιο κι εμείς! Είσαι ενήλικας. Φτύσε επιτέλους το μαστάρι της μάνας σου και μάθε να δέχεσαι καμιά προσβολή που και που. Κατά 99% την αξίζεις. (ΥΓ: σε παρακαλώ, μη μου κάνεις μήνυση!)

• Σε όσους σηκώνουν το γιακά του Λακόστ. Ο μόνος που το ‘κανε πριν γίνει μόδα ήταν ο Κόμης Δράκουλας και όλοι ξέρουμε πως κατέληξε αυτή η ιστορία…

• Στους φανατικούς μη-καπνιστές. Ναι, βρωμάει, όλοι το ξέρουμε. Αν πιστεύεις όμως ότι θα πεθάνεις από «παθητική» έκθεση σε καπνό, κοίτα λίγο καλύτερα τον κόσμο που ζεις και βγάλε το σκασμό! Πλέον υπάρχουν και μαλάκες που κάνουν ότι βήχουν δίπλα σε καπνιστές στην πλατεία Ομονοίας! ΟΚ! Μισό λεπτό να το σβήσω μέσα σ’ αυτήν την κουράδα άστεγου εδώ δίπλα. Αρκετά χάλασε το τσιγάρο μου την ευαίσθητη φυσική ισορροπία του κέντρου της Αθήνας.

• Σ’ αυτούς που σου περιγράφουν κάθε τηλεφωνική συνομιλία που έχουν, κάνοντας το ακουστικό με το χέρι τους. Η κλασική μαλακία με τον αντίχειρα και το μικρό δαχτυλάκι. Και μάλιστα όταν λένε ότι το ‘κλεισαν, κατεβάζουν και το χέρι τους! Ξέρουμε πως λειτουργεί το τηλέφωνο μίμε!

• Στις γκόμενες που φοράνε κολλητό παντελόνι με κιλότα από μέσα, αντί για στριγκ. Βρε καλή μου. Βρε χρυσή μου. Μια χαρά κώλο έχεις. ΓΙΑΤΙ μας αναγκάζεις να βλέπουμε ένα πράμα που ξέχει δεξιά και αριστερά απ’ τα δυο λάστιχα του περιοδόβρακου;

• Σε όσους δεν πετάνε τίποτα. Ποτέ. Όταν συγυρίζεις το γραφείο σου και δεν πετάς σαβούρα, κι απλά της αλλάζεις θέση, είσαι ψυχωτικός! Υπάρχουν πράγματα που αντικειμενικά είναι άχρηστα. Ο τσαλακωμένος έλεγχος της 2ας δημοτικού που στοιχειώνει τα συρτάρια σου εδώ και 28 χρόνια ΔΕ ΘΑ ΣΟΥ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΠΟΤΕ! Πέτα τον! Πέτα τον! Πέτα τον! Πέτα τον! Πέτα τον! Πέτα τον! Πέτα τον!

• Στα ζευγάρια που στέλνουν ευχετήριες κάρτες με φωτογραφίες των παιδιών τους. Φωτογραφίες που ποτέ δε ζήτησα και ποτέ δεν κρατάω. Και από πίσω γράφουν και πληροφορίες: «Η Νεκταρία έκλεισε τα 8 φέτος». Στον πούτσο μου λουλούδια και γύρω γύρω μέλισσες! Δε με νοιάζει πόσο είναι η Νεκταρία! Βυζιά έβγαλε; Όταν μου στείλεις τα βυζιά της Νεκταρίας, θα ‘χω καλά Χριστούγεννα ΚΑΙ καλή χρονιά!

• Στους δισεκατομμυριούχους που γυρνάνε τον κόσμο με αερόστατα. Τι σκατά; 1850 έχουμε; Πάρε το αεροπλάνο όπως όλος ο κόσμος, μαλάκα αλαζόνα! Κανείς δε νοιάζεται για έναν πλούσιο κατακαργιόλη που βαριέται τη ζωή του! Ελπίζω στο επόμενο ταξίδι να σου χτυπήσει το αερόστατο κεραυνός! Και να γυρνάει στον αέρα σα σκασμένο μπαλόνι κάνοντας «ΠΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ!». Να ένα διαφημιστικό stunt που θα κάτσω να δω!

• Στις γκόμενες που βάζουν σκούρο lip-liner. Μακράν η χειρότερη μαλακία που έχει βγάλει ο κόσμος της μόδας. Κοπελιά, μπορεί να το θεωρείς σέξι, αλλά κάνει τα χείλη σου να μοιάζουν με κωλοτρυπίδα! Ειδικά όταν τα σουφρώσεις και λίγο, το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι τα 15 είδη σκατών που θα βγουν απ’ το στόμα σου.

• Στους καλλιτέχνες με ένα όνομα. Νίνο, Sting, Σαμπρίνα… Αν δε βρεις ένα επώνυμο μέσα στις επόμενες 2 μέρες θα σου βγάλω τα μάτια και θα χέσω μες στις τρύπες! Δε φτάνει που η μουσική τους είναι για το βόθρο. Χωρίς επώνυμο δε μπορώ να βρω και που μένουν για να βάλω τη βόμβα!

• Στους ταχυδακτυλουργούς που εξαφανίζουν πράματα και δε σου λένε πως το κάνουν. Το ότι δεν ξέρουμε το τέχνασμα που χρησιμοποιείς, δε σημαίνει πως αυτόματα υποθέτουμε ότι ήταν μάγια! Αν ήταν μάγια, δε θα χρησιμοποιούσες τη μαύρη κουρτίνα πριν το εξαφανίσεις. Απλά λύσε μας την απορία και πήγαινε βρες κανονική δουλειά. Α! Και σταμάτα να ντύνεσαι σα γκέι ταυρομάχος!

• Σ’ αυτούς που για nickname στο MSN, στο Counter Strike κλπ βάζουν ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΠΡΟΤΑΣΗ! Φίλε! Το nickname έχει ένα σκοπό μόνο: να σε ξεχωρίζω απ’ τους υπόλοιπους. Δε θέλω να ξέρω: ούτε πόσο αγαπάς τη γκόμενά σου, ούτε το emo στιχάκι που άλλαξε τη ζωή σου αυτή την εβδομάδα, ούτε την ηλίθια ατάκα που σκέφτηκες χθες το βράδυ όταν βάραγες μαλακία πάνω απ’ την κούνια της μικρής αδερφής σου!

• Σε όσους ξέρουν τα κάλαντα μετά το «…και ποιητής των όλων». Δε μπορώ να το προσδιορίσω ακριβώς, αλλά υπάρχει κάτι το πολύ αρρωστημένο στις οικογένειες που μαθαίνουν στα παιδιά τους ολόκληρο το τραγούδι. . Σε αυτούς που συνέβαλαν στο να γραφτεί αυτό το άρθρο--->τ'ότι έχετε νευράκια δεν σημαίνει πως θα βρίζετε ότι σας στραβοκάθετε και αρέσει στην υπόλοιπη υφήλιο!

OHh my god !

Τραγούδι απο τα λίγα..

Ήθελα τόσα πολλά να σου πώ μα ποτέ δεν είχα την ευκαιρία..

Γιατί δεν είσαι εδώ.. ? Γιατί ?

Μόνο να ήξερες πόσο μου λείπεις..

Νότης Σφακιανάκης - Γενέθλια

Στα μονοπάτια του καημού στη γέφυρα του στεναγμού μ' έκαν' η μάνα μου. Μια φθινοπωρινή βραδιά, ζωή την κρύα σου καρδιά είδαν τα μάτια μου.

Με κουδουνίστρες πλαστικές όμορφες και χρωματιστές με νανουρίζανε. Και τα ματάκια τα μικρά είδαν του κόσμου τ' αγαθά και συμφωνήσανε.

Ήταν το γάλα μου πικρό και το νεράκι μου γλυφό που με μεγάλωνε. Κι απέναντι στην κούνια μου, η μοίρα η κακούργα μου και με καμάρωνε.

Ήταν το κλάμα μου μουντό σαν κάτι να 'θελα να πω, μα δεν με νιώσανε. Μια λυπημένη αναπνοή για την πουτάνα τη ζωή που μου χρεώσανε.

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα, δεν με ρωτήσανε ζωή, μα σε συνήθισα. Σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα, ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα.

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα, άλλα μου δείξανε και άλλα εγώ αντίκρισα. Θεέ μου κι ας ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω και του θανάτου μου γενέθλια να κάνω.

Πάνω σε λάσπες και καρφιά στ' άδικου κόσμου τη φωτιά πρωτοπερπάτησα. Ισορροπία σταθερή για να προλάβω τη ζωή, όμως την πάτησα.

Μόνο το "άλφα" και το "χι" στη σχολική μου εποχή πρωτοσυλλάβισα. Γι' αυτό το "αχ" και το "γιατί" όπου βρεθώ μ' ακολουθεί κι ας σαραντάρισα.

Έτσι περνούσε ο καιρός και γω στο δρόμο μου σκυφτός έκανα όνειρα. Έτυχε να 'μαι απ' αυτούς που κολυμπάνε στους αφρούς και στα λασπόνερα.

Στάζει το αίμα της ψυχής, σαν τις σταγόνες της βροχής όμως ποιος νοιάζεται. Και την αόρατη πληγή που μέσα μου αιμορραγεί ποιος την μοιράζεται.

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα, δεν με ρωτήσανε ζωή, μα σε συνήθισα. Σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα, ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα.

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα, άλλα μου δείξανε και άλλα εγώ αντίκρισα. Θεέ μου κι ας ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω και του θανάτου μου γενέθλια να κάνω.

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ

ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΤΙΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

ΝΑ ΤΟΥ ΠΩ ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ

ΣΗΜΑΙΝΕ ΓΙΑ ΜΕΝΑ.

ΝΑ ΜΕ ΚΡΑΤΑΣ ΣΦΥΧΤΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ....

Good Times, Bad Times..

Ok, apla ta 2 pio asteia video pou mporei na yparksoun.
1:Check out this video: Guy Bellyflops Against Wall

'Οχι σας παρακαλώ δείτε με τι χάρη σκάει πάνω σε ακίνητο συμπαγές τσιμέντο. Μου θύμισε κείνες τις περίεργες μπαλίτσες απο καουτσούκ με τα ρέιβ χρώματα, που χοροπήδουσαν σε όλο το δωμάτιο και όποτε πήγαιναν μόνες τους και σπάγαν κανα ποτήρι, έτρεχε η μάνα να δει αν είσαι καλά και αν είσουν και δεν είχες κοπεί σου μάθαινε κάθε μέρα απο ένα καινούργιο "cover" τις παλαιάς διαθήκης με ξεκούρδιστες κιθάρες να τσαγκουρνάν πέντε κλίμακες κάτω.

Ας δούμε το επόμενο video

2:Check out this video: Ball to Head

Χωρίς σχόλιο...

Καλώς σας ήρθα και εγώ!

Αν και πολύ αμφιβάλλω ότι διαβάζουν και άλλοι εκτός από εμάς του 3 αυτό το blog, δεν πτοούμαι και συνεχίζω να γράφω. Και αυτό γιατί πολλά πράγματα, προπάντων ενδιαφέροντα, πρόκειται να σχολιαστούν και να αναρτηθούν στο υπάρχον blog. Πρόσφατα μάλιστα έκανα μια εργασία για την σχολή μου με θέμα "Φίμωση στα blogs" (αν ζητηθεί θα την ανεβάσω) , οπότε θα ήταν ιεροσυλία αν δεν συννενούσα να συμμετέχω και εγώ. Αυτά τα ολίγα προς το παρόν, έτσι για να δώσω κι εγω το παρόν.

Ρε! Πλάκα μου κάνει ρε..

Δηλαδή ΟΛΑ τα σκατά σε μένα πρέπει να γίνουν.. ?

Ρε φίλε, είναι πολύ σπαστικό ρεεεεεεεεεεεε !

ΣΠΥΡΑΚΙ ΣΤΗΝ ΑΜΑΣΧΑΛΗ! ... Άντε πες μου εσύ τώρα, τί και πώς.
21 χρόνια υπάρχω σε αυτήν την κολοζωή, πρώτη φορά το βλέπω αυτό. Ρε λές να είναι ένα καλό έναυσμα για να αρχίσω να ξυρίζω τις μασχαλότρίχες ??
ΧαΧα, ΣΙΓΟΥΡΑ! ΑΣΤΕΙΑΤΟΡΑΣ όποιος το σκεύτηκε..!

Να το σκάσεις δεν μπορείς γιατί πονάει υπερβολικά..
Να κοιμιθείς καλά δεν μπορείς γιατί πιέζετε και πονάει πάλι..
ΓΕΝΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟ !
Νιώθω λες και έχει μεταφερθεί η μία απο τις ρόγες μου, κάτω στην αμασχάλη!

Δέν πειράζει όμως.. Υπάρχουν και χειρότερα.. ΟΠΩΣ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΟΤΙ ΞΕΜΕΙΝΑ ΑΠΟ ΚΑΦΕ........!
Έφυγα, πάω να αγοράσω γιατι η κατάσταση ξεφεύγει απο τον έλεγχο.
Καλημέρα στο αγαπημένο μου κοινό! :o)

ΥΓ : ΖΕΣΤΗ, ΖΕΣΤΗ, ΖΕΣΤΗ, ΖΕΣΤΗ, ΖΕΣΤΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ !

Ω ναί, καλή σας μέρα απο Chris 'frozen' Κ...

Σήμερα Τρίτη, 19 Αυγούστου του 2008 και είναι ενα κλασσικό ήρεμο πρωϊνό...

Ξύπνημα κατά τις 10.30 το πρωί, μπανάκι γιατί η ζέστη χτυπάει κόφτες και φραπεδάκι, αραγμένος στο PC, περιμένωντας να πάει 4.00 και να φύγω δουλειά..

Γιατί οχι λοιπόν, ας ξεκινήσω κι εγώ να Μπλογκάρω σιγά σιγά, παρεούλα με Γιώργο (nosebleed) και Αποστόλη (deNordic).. Οτιδήποτε σου τρώει την ώρα καλό είναι εξάλλου.

Ειλικρινά, δεν έχω ιδέα με τι σκατά θα αρχίσω τα ποστάκια μου.. Απο στοίχους τραγουδιών, μέχρι οτι βλακεία κατεβάζει το μυαλουδάκι μου κατα καιρούς..

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με ένα τραγουδάκι που το ακούω εδώ και κάμποσο καιρό.. Οι στοίχοι του με τραβάνε πάρα πολύ, ας το πούμε... :

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

Βήτα Πείς/Άσαρκος - Είναι μυστήρια η χώρα των δακρύων.

Δεν είναι ωραία, γελάω σπάνια τελευταία…
Δεν κοιμάμαι καλά
Δεν έχω να σου πω τα νέα μου
Έχω χαθεί με την παρέα μου..
Και νιώθω κάπως, νιώθω πάγος να σπάσω περιμένω πάντως
Είναι μυστήρια η χώρα των δακρύων
Την επισκέπτομαι αυτό είναι δικό μου μείον
Κάτι γίνεται, καθυστερώ και χάνω πτήσεις
Κι άθελά μου στήνω την αγάπη στις αφήξεις
Κλείνομαι στον εαυτό μου, στην απομόνωση
Μαζεύω στην καρδιά μου δυνάμεις για μεταμόρφωση
Έμαθα να δίνω την αγάπη μην φοβάσαι εκεί θα είμαι αν με χρειαστείς να το θυμάσαι…

Δεν υποκρίθηκα ποτέ δεν παίζω ρόλους
Δεν παίζω με συναισθήματα και έχω λόγους
Κάθε φορά που χάνομαι γυρίζω πίσω βαδίζω σε δρόμους και σβήνω φόβους
Δεν υποκρίθηκα ποτέ να το θυμάσαι
Θα μείνω δίπλα σου φτάνει κοντά μου να ‘σαι
Κάθε φορά που χάνομαι γυρίζω πίσω βαδίζω σε δρόμους για να μην φοβάσαι

Αφήνω το πώς σ’αγαπώ στην άκρη, μεγάλωσα με αξίες
Όσοι με θέλουνε και δίνουν αγάπη κάθονται δίπλα μου για να περάσουμε δυσκολίες
Να μαζέψουμε δυνάμεις, να πεθάνουν οι φοβίες
Γυρεύω έρωτα, καυτές αγκαλιές, φιλιά…
Μην μου γαμάτε την καρδιά είμαι παιδί ακόμα…
Οι φίλοι μου που νοιάζονται αληθινά είναι λίγοι κι έχω χαρεί μαζί τους κάθε πιώμα
Κάθε βόλτα στην Αθήνα, κάθε γκολ, κάθε ρίμα κάθε συμβουλή που πήρα κι έδωσα σε κάθε βήμα…
Είμαι ο Χρήστος κι εγώ τα λέω χύμα κι αν με προδώσατε, σκεφτείτε το είναι κρίμα…

Δεν υποκρίθηκα ποτέ δεν παίζω ρόλους...
Δεν παίζω με συναισθήματα και έχω λόγους
Κάθε φορά που χάνομαι γυρίζω πίσω βαδίζω σε δρόμους και σβήνω φόβους
Δεν υποκρίθηκα ποτέ να το θυμάσαι
Θα μείνω δίπλα σου φτάνει κοντά μου να ‘σαι
Κάθε φορά που χάνομαι γυρίζω πίσω βαδίζω σε δρόμους για να μην φοβάσαι

Έχω την εντύπωση ότι κάποιοι δεν με σέβονται σαν άνθρωπο
Άσε τους βήτα πει και τον άσαρκο
Έχω την έννοια οικογένεια, σημαία
Όχι την πατρίδα μου, γαμώ την νεολαία
Που έχει χαθεί σε διευθύνσεις ηλεκτρονικές
Ανθρώπινες παγωμένες μηχανές καταντήσατε
Ό,τι σιχαθήκατε γίνατε…
Κάπου χαθήκατε τον γυρισμό δεν βρήκατε
Αναρωτιέμαι πρέπει να στεναχωριέμαι;
Έχω πληγές από σας και δεν ξεχνιέμαι
Μωρό μου χάθηκες, φίλε μου χάθηκες…
Ό,τι νιώθω γράφω συγνώμη μα δεν κρατιέμαι

Αυτό το κομμάτι ηχογραφήθηκε σε δύσκολες ημέρες..
Ξέρω ποιοι άνθρωποι είναι δίπλα μου
Τους σέβομαι, τους αγαπώ, τους εκτιμώ και αυτοι επίσης
Οι υπόλοιποι πούλο

Δεν υποκρίθηκα ποτέ...

teehee

Στον ζωολογικό κήπο της Νέας Υόρκης, ένας πιτσιρίκος θέλει να ταΐσει μια μπανάνα στον μεγάλο γορίλα. Η μάνα του δεν τον αφήνει να πλησιάσει και τελικά, όπως γίνεται πάντα δηλαδή, περνάει το δικό του. Όλο καμάρι ο μικρός πλησιάζει το κλουβί του μεγάλου γορίλα με την μπανάνα στο χέρι. Εκεί που πάει να του τη δώσει, κάνει μια ο γορίλας και χραπ αρπάζει τον μικρό και πάει να τον φάει! Κλάματα ο πιτσιρικάς, φωνάζει και ο κόσμος, χαμός. Εκεί γύρω ήταν σε περιπολία ο Superman, ο οποίος μόλις βλέπει τι πάει να γίνει, επεμβαίνει αστραπιαία και σώζει τον μικρό. Πανηγύρια, φωνές ζητωκραυγές το πλήθος που έσωσε τον μικρό. Έρχονται και οι δημοσιογράφοι και παίρνουν συνέντευξη από τον Superman.

Πρώτος δημοσιογράφος: - "Από ποια εφημερίδα είσαι εσύ;" ρωτάει ο Superman. - "New York Times!", λέει αυτός. - "Λέγε", απαντάει ο Superman. - "Φοβηθήκατε όταν σώσατε το παιδί;" - "Ναι, αλλά δεν με νοιάζει. Θέλω να βοηθάω τους ανθρώπους και δεν με νοιάζει για μένα." έρχεται η απάντηση του Superman.

Επόμενος δημοσιογράφος: - "Από ποια εφημερίδα είσαι εσύ;" ρωτάει ο πάλι Superman. - "Herald Tribune!", λέει αυτός. - "Λέγε!" - "Τι πιστεύετε για τα παιδιά; -"Πιστεύω ότι είναι το μέλλον της ανθρωπότητας και ότι όλοι θα πρέπει να φροντίζουμε για το καλό τους!" έρχεται η απάντηση.

Τρίτος δημοσιογράφος: -"Από ποια εφημερίδα είσαι εσύ;" ρωτάει ο πάλι σούπερμαν. -"Απ' τον Ριζοσπάστη!" λέει αυτός. -"Α παράτα μας, παλιοκομμούνι. Ο επόμενος!" του αποκρίνεται ο Superman. Την άλλη μέρα γράφουν οι εφημερίδες:

New York Times: "Ο SUPERMAN ΠΡΟΤΥΠΟ ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΘΥΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ!"

Herald Tribune: "Ο SUPERMAN ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ! ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ: ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ!"

Ριζοσπάστης: "ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΤΗΝΟΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΗΝ ΜΠΟΥΚΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΕΞΑΘΛΙΩΜΕΝΟΥ ΑΦΡΙΚΑΝΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ ".